Sam Lubbers heeft de groep verlaten
‘Nee, je moet hier rechtdoor…’ geïrriteerd kijk ik naar vriendlief wanneer hij de verkeerde afslag neemt. ‘Nee Sam, ik moet niet rechtdoohoor, ik moet eerst tanken,’ zijn blik op de weg. We scheuren in het zwarte, Franse autootje richting de zondagse verjaardag. Ik krijg de smartphone van mijn vriend in handen gedrukt: ‘Zet maar even muziek op.’ Het kom niet vaak voor, maar ik ben het direct eens met zijn voorstel; laten we de sfeer gezellig houden. Zodra ik zijn smartphone ontgrendel, zie ik zijn WhatsAppgesprekken op het scherm. Eén zin springt eruit. Ik knipper met mijn ogen. Zie ik dit goed? Shit. Ja. Het staat er echt. Mijn hart klopt uit mijn borstkas. Hoe kan dit?!
Sam Lubbers heeft de groep verlaten.
Met mijn ogen zo groot als iemand die een nacht goed doorhaalt, kijk ik mijn vriend aan. ‘Ik ben gehackt, hoe kan dit nou? Iemand zit in mijn WhatsApp! We moeten nú naar huis; mijn IPhone pakken. Nu!’ Paniekerig bekijk ik alle groepsapps waar ik lid van ben. Of zeg maar gerust: waar ik lid van was. Overal staat die ene, welbekende zin. Wat nu?
Gelukkig ben ik samen met de relaxedheid zelve. Waar ik als pietje paniek in alle doemscenario’s schiet, vertelt vriendlief mij rustig op te zoeken wat er aan de hand is. Ohja, dus Google; hoe kan dit? Suprise suprise.. Het blijkt dat WhatsApp je account na 120 inactieve dagen verwijdert en je dus uit al je groepsapps gooit. Waar je achter komt nu je geen smartphone hebt…
‘Ja, maar Sam is uit de groepsapp.’ Ik ben nog geen twee minuten binnen op de verjaardag en blijkbaar ben ik niet de enige die de ontdekking heeft gedaan. Direct schiet ik in de verdediging en rolt bovenstaand feitje zo mijn mond uit. ‘Chill,’ hoor ik iemand zeggen, ‘dan heb je al die overbodige groepen ook niet meer.’ Ja, dat is waar. Zo heb ik er niet naar gekeken. Ergens is het ook opgeruimd staat netjes. Toch?
De volgende dag..
Roerend in de pan met verse tomatensoep hoor ik de voordeur opengaan. Vriendlief is thuis na zijn werkdag. Ik loop naar hem toe, hij kijkt me met een iet wat ernstig gezicht aan. ‘Sam, mijn persoonlijke chat met jou is nu ook weg..’ ‘Wat..?’ stamel ik. Ik wend mijn blik af. Honderden gedachten poppen op in mijn hoofd: ben ik nu al mijn gesprekken kwijt? En de foto’s dan? Wat als ik een dierbare verlies, kan ik dan niets meer teruglezen? Een sombere gedachte. Ik weet het. Maar hoe fijn kan het zijn om een spraakbericht, een ik-ben-trots-op-jou-appje of lachende bekkies op een foto terug te zien. Sorry, maar ik weet niet beter dan dat dit mijn telefoonnummer is. Kun je nagaan hoeveel dierbare herinneringen tussen mijn berichten staan?
‘Dit is het me niet waard,’ beduusd kijk ik hem aan. Ook zijn ´relaxedheid zelve´ is verdwenen. We besluiten mijn IPhone voor het eerst na vierenhalve maand uit de winterslaap te halen. Ik niet, nee, ik wil mijn regel niet verbreken. Vriendlief legt hem aan de lader, houdt de ontgrendelknop ingedrukt en op het donkere scherm verschijnt het Apple-teken. De IPhone werkt nog. Terwijl hij in de hoek van de keuken WhatsApp opent, voel ik pietje weer in me opkomen. Please, laat dit goed gaan. Laat mijn gesprekken terugkomen. Please, please, please…
´Sam, wat is jouw wachtwoord? Het lijkt wel of ik een nieuw account moet aanmaken.’ Druk tikkend op het scherm is hij bezig met het opwekken van mijn WhatsApp-account. ‘Geef maar hier.’ Ik pak de (roze, tuurlijk) IPhone uit zijn handen. Dat voelt gek. Zwaar ook. En groot. Enkele ‘sla over’ knoppen brengen mij naar mijn oude, vertrouwde WhatsApp-startscherm. Ze zijn er nog. Mijn groepsapps. Mijn persoonlijke gesprekken. Allemaal. Ja, ik ben verwijderd. Ik kan geen-berichten-meer-sturen-omdat-ik-geen-lid-meer-ben, zegt het scherm. Prima. Hoeft ook niet. Maar mijn gesprekken; ik heb ze nog. En mijn vriend? Hij stuurt mij: Hoi <3. Ik krijg het appje binnen. Hij heeft zijn gesprek weer terug. Mijn ogen worden waterig. Ja, dat is bizar, maar wat voel ik een opluchting. Ik ben mijn herinneringen niet kwijt.
Eind goed. Al goed. Mijn IPhone vervolgt zijn winterslaap in de daarvoor bestemde kast. Over 118 dagen krijgt mijn vriend de eer WhatsApp op mijn IPhone te openen. Dit gaat me niet nog een keer gebeuren.