Smartphoneloze festivalzomer
Euh, maar wat doen we als we elkaar kwijt zijn?
Van: een foto van een random elektriciteitspaal links van het hoofdpodium ter hoogte van de cocktailbar. Naar: de EHBO-banner als noodplek wanneer we elkaar écht kwijt zijn. Zoals je in mijn vorige blog al las: ik was dit jaar weer op een heel fijn feestje, namelijk Concert at Sea. Maar, waar ik vorig jaar nog stond te facetimen met mijn opa tijdens het optreden van Anouk, ging er dit jaar alleen een knalroze Nokia en digitale camera met me mee. Hoe is een festivalweekend zonder smartphone?
Weet je nog? Koude Desperados, hitje op de achtergrond en oké dit keer geen zwaaiende hand, maar een van de lekkerste festivalpizza’s die ik heb gegeten
Nou, ik heb mijn smartphone niet gemist. Oké, good to know, de conclusie heb je, kun je meteen stoppen met lezen. Natuurlijk niet, want waarom ik deze niet heb gemist? Dat lees je hieronder (en ook het feit dat ik wél heb geprofiteerd van de smartphones van mijn vriendinnen):
· Je kent het wel: je wil die ene foto van die elektriciteitspaal in de groepsapp sturen, maar ondertussen sturen 44.998 anderen ook dat appje naar hun mede-festivalgangers. Wat gebeurt er dan? Jouw foto blijft maar laden en laden. Voordeel van de Nokia? Sms’jes worden direct verstuurd én ontvangen. Win-win.
· Cliché maar waar: ik ben in het moment. Concert at Sea is even de enige plek waar ik ben en waar ik wat van meekrijg. Geen appjes die je cortisolpiek doen stijgen, geen video’s van het optreden die ik toch niet meer terugkijk en geen werkmails tussendoor. Ohja, alleen één appje van vriendlief die een foto van de accommodatie van zijn voetbalweekend stuurde naar mijn vriendin. Dat vond ik dan wel weer schattig.
· Het perfecte plaat je voor the gram? Niet dit jaar. Met drie nieuw, uitgeruste IPhones zeventien sterk stond ik op de Brouwersdam. Camera’s waar je u tegen zegt en ook nog eens drie goede fotografen. Oké, de neiging om een kiekje te delen was daardoor aanwezig, maar aangezien ik dat alleen via een laptop kon die thuisstond, verdween dat ook weer snel. Mijn Instagram-account is dus nog altijd even actief als ik op de spinningfiets hier in de garage: niet. En het weekend is gewoon vastgelegd: de retro foto’s van mijn digitale camera zijn ook goed gelukt. Vulling voor het fotoboek is dus aanwezig. Oh en get yourself vriendinnen zoals de mijne die hun prachtige plaatjes naar je mailen. Toch nog wat foto’s met kwaliteit dus.
· Wie betaalt wat? Dat is en blijft een goede vraag. De app om de schade voor iedereen gelijk te houden, kon dit jaar even niet gebruikt worden. Al is het ons naar mijn weten best goed gelukt de kosten te verdelen. En waar ik het goede voornemen had om mijn uitgaven op een papieren briefje bij te houden (iets met geen saldo kunnen checken tussendoor), nam ik de laatste dagen de gok wanneer ik mijn bankpas op de scanner legde. ‘Geen saldo’ is niet voorgekomen, heb ik de kosten toch goed ingeschat. Bankrekening ook weer blij.
· 18:15 uur komt Snelle op het hoofdpodium. James Arthur om 20:15, kunnen we daartussen mooi even wat eten halen – de planning rondom de timetable. Want ja, met de app geef je precies aan waar en wanneer je je favorietjes kunt bewonderen. Die timetable was voor mij dus lichtelijk onbekend dit jaar. Maar, CAS bood de oplossing: op de banners langs het terrein vond je het schema alsnog. Prima geregeld. En ja, ook hier profiteerde ik van mijn vriendinnen die wél de planning konden zien: ‘Euh, hoe laat komen Suzan en Freek?’
· De ‘standaard’ gemiste apps kwamen ook voorbij:
o Navigatie tijdens de heen- en terugreis van/ naar de camping;
o Spotify om al lekker in de stemming te komen;
o Mail om je ticket te scannen (daar ging het papieren briefje weer);
o Maar voor het eerst ook het internet. Hoezo? Nou, in Renesse weet ik de weg nu ongeveer wel te vinden, maar exacte openingstijden van horeca of winkels die weet ik niet. Zo wilden we naar een strandtent, maarja hoe laat gaat die open? Daarvoor is het internet toch wel handig. Of je moet willen riskeren dat je voor dichte deuren staat. En daar was ik, na een fietstocht met de brandende zon op je huid, niet heel blij van geworden..
En jij? Stop jij jouw smartphone bewust weg tijdens een festivalweekend? Of maakt dat apparaat jouw weekend juist leuker? Let me know!