Mijn vriend pakte mijn smartphone af. En ik? Ik vroeg hem hierom
De zondagochtend is een van mijn favoriete momenten van de week. Mijn vriend en ik starten rustig op, drinken een lekker kopje cappuccino en genieten van een ongehaast ontbijt. Deze zondag zou dat niet anders zijn, althans, dat dacht ik. Ik zat aan de keukentafel terwijl ik mijn vriend boven hoorde rommelen. Ik was gefocust op het kaartje dat ik schreef toen hij beneden kwam. Hij liep naar me toe en nog voordat ik hem goedemorgen kon zeggen, greep hij naar de smartphone die voor mij op tafel lag. Hij trok de telefoon naar zich toe en zei; ‘Ja, nu is het serieus.’ Vol ongeloof keek ik hem aan, nog niet beseffend wat hij deed. Pakte hij nu écht mijn telefoon af? Het enige dat ik uitbracht was een twijfelende ‘Oke..’, nog altijd niet bewust van wat er zonet gebeurde.
Het was pakjesavond 2011, ik was elf jaar. Terwijl de open haard knisperende geluiden maakte in de vertrouwde woonkamer van mijn opa en oma, wachtte ik in spanning op de komst van de cadeautjes. Opeens werd er hard op het raam geklopt, de zakken met cadeautjes stonden klaar. Snel brachten we deze naar binnen en om de beurt openden mijn familieleden en ik de presentjes. Ik kreeg een klein, ingepakt, rechthoekig doosje met mijn naam erop in mijn handen. Er schoten verschillende gedachten door me heen; Wat kon dit zijn? Dit stond toch niet op mijn verlanglijstje? Toen ik het cadeaupapier openscheurde, werd ik stil. Vol ongeloof keek ik naar het doosje met daarop een witte Samsung Galaxy Gio afgebeeld. Het was een smartphone, míjn smartphone.
Nu, vijftien jaar later, ben ik vijfentwintig jaar. In de afgelopen veertien jaar hebben verschillende smartphones de revue gepasseerd en tot zondagochtend 1 februari was ik ‘trotse’ eigenaar van een IPhone. Waarom liet ik mijn vriend deze dan afpakken? Nou, dat zit als volgt. Een langere tijd zetten die kleine, rechthoekige schermpjes mij al aan het denken. Het lijkt alsof mijn smartphone aan me is vastgeplakt en het voelt soms alsof ik niet meer zonder kan. En dat vind ik zorgwekkend. Ondanks de vele voordelen van een smartphone, vind ik namelijk dat er ook veel nadelen aan kleven. Voordat ik het weet ben ik alweer een half uur door mijn Instagram aan het scrollen terwijl ik mijn smartphone alleen pakte om een berichtje te beantwoorden. Of zitten er toch weer twee broeken en een paar schoenen in mijn winkelmandje terwijl ik zocht naar de weersvoorspelling. En daarnaast hoor ik mezelf vaak zeggen dat ik druk ben. Te druk om dat ene bezoekje te brengen, te druk om dat ene boek uit te lezen of te druk om te sporten. Maar tegelijkertijd heb ik wel een schermtijd van minimaal drie uur per dag. Ben ik dan echt te druk? Of slokt die smartphone een groot gedeelte van mijn tijd op? Op die laatste vraag kan ik ‘ja’ antwoorden. Daarvoor verwijs ik je graag naar de site van Debbie Been, auteur van het boek Slimmer dan je Smartphone, om de schermtijdscan in te vullen. Schrik niet. Maar goed, ik heb mijn vriend dus de opdracht gegeven om mijn smartphone af te pakken. De afspraak was dat vanaf het moment dat hij mijn smartphone afpakte, ik overstapte op een dumbphone (lees: de Nokia). Geen pushmeldingen, geen ontploffende groepswhatsapps, geen sociale media binnen handbereik. Alleen bellen en SMS. En dat moment is nu hier.
De komende tijd ga ik ervaren hoe ik het vind om te leven zonder smartphone. Wat ga ik tegenkomen? En kan ik eigenlijk wel zonder smartphone leven? Ik deel iedere week mijn eerlijke ervaring (wees niet bang: daarvoor gebruik ik natuurlijk mijn laptop). Benieuwd naar wat mij te wachten staat? Hopelijk zie ik je dan terug. Welkom in mijn dumbphone era (oftewel tijdperk, voor de boomers onder ons 😉).