Prikkels, waar zijn jullie?
Tik. Tok. Tik. Tok. Nee, het is niet de app die ik bedoel, maar de wijzers van de klok. Het is mijn eerste dag zonder smartphone en wat duurt deze dag lang. Het uurtje tussen mijn wekker en het starten van mijn thuiswerkdag is nog nooit zo effectief geweest als vandaag. Ik heb de starter van mijn zuurdesembrood gevoed, de vaatwasser uitgeruimd, een oogmasker opgedaan (??), mezelf omgekleed én ontbeten. Voor jou misschien een gewone ochtend, voor mij een ochtend waarin ik op zoek ben naar nieuwe prikkels. Wat doe je als je ontbijt? Normaalgesproken scroll ik door de laatste updates of kijk ik de nieuwe vlog van Julia Heetman op Youtube. En nu? Ontbijten. Daar zit ik dan, alleen aan de keukentafel, met een bordje met twee eieren voor mijn neus. Ik pel ze af en begin te eten. En dat is wat ik doe.
Deze dag is een goede eye-opener. Ik dacht dat ik me bewust was van mijn smartphonegebruik, maar blijkbaar toch niet zó bewust. Iedere verplaatsing is een moment dat ik mijn smartphone wil pakken. Van de werkkamer naar beneden lopen voor een cappuccino? Ik zoek naar mijn smartphone. Maar ook tijdens momenten waarop ikzelf wat langer na moet denken. Zo liep ik vast in het uitwerken van een verslag voor werk. Het gevolg? Ik zoek naar mijn smartphone. Ieder moment van ‘vrije tijd’ of ongemak zoek ik naar mijn smartphone, maar deze is er niet. Dat zorgt ervoor dat ik écht veel effectiever ben. Iets wat ik wel verwachtte toen ik aan dit project begon, maar waarvan ik niet had gedacht dat het zo snel duidelijk werd. Toch wel logisch, want ik word niet ‘opeens’ een half uur in een schermpje gezogen. Ik heb geen afleiding dus taken voer ik direct uit. Geen to-do lijst in een to-do lijst, maar aanpakken die klusjes.
Ik had verwacht dat ik me de hele dag onrustig zou voelen. Bang dat mensen me nodig hadden en ik onbereikbaar was. Bang dat alle feestjes voor 2026 net vandaag gepland werden en ik ze dus allemaal zou missen. En toch ook echt een beetje bang dat ik niets meer mee zou krijgen van de mensen om me heen. Nu bleek niets minder waar. Eigenlijk heb ik mijn smartphone niet gemist. Ja, ik wilde uit gewoonte mijn smartphone meerdere keren pakken. En ja, ik had meer momenten van verveling, maar hoe erg is dat? Vriendinnen wisten me via SMS te vinden dus ook die zorg ging snel weg. Dus nee, onrust was er niet, maar ik merk wel dat ik nieuwe gewoontes moet creëren. Nu ben ik maar allerlei dingen gaan doen en allerlei prikkels gaan zoeken. Zo ben ik na werk gaan sporten, uitgebreid gaan koken, heb ik boodschappen gedaan, aan mijn schoolopdracht gezeten, gepoetst en heb ik televisie gekeken. Terwijl ik normaalgesproken na een werkdag één of twee activiteiten prima vind en het liefst snel op de bank eindig. Toch merk ik, terwijl ik dit schrijf, dat ik me direct in wil dekken. Want ja, wat is nu één dag? Het is nieuw, leuk en nog ontdekken hoe ik het vind. Ook werkte ik thuis dus was ik in mijn eigen omgeving. Maar hoe kijk ik hier na een week naar? Is de onrust dan wel aanwezig? Of tikken de wijzers van de klok dan nog altijd even langzaam?