Herinner je je die meid die dacht dat een smartphone inwisselen voor een dumbphone leuk was? Ik ook niet.

Het is zondagavond 8 februari. Mijn eerste week zonder smartphone zit er officieel op. Ik heb me deze week meer verveeld dan de afgelopen vijftien jaar bij elkaar. Ik heb gezocht naar nieuwe prikkels, ik heb me soms het buitenbeentje gevoeld en ik ben tegen meerdere dingen aangelopen. Maar wat me het meest is opgevallen? Ik was moe, echt zó moe.

‘Ff dit, ff dat’

De app die ik misschien wel het meest gemist heb, is de bankieren app. Ik ben iemand van de spaarspotjes; iedere maand verdeelt mijn salaris zich netjes over de verschillende, met een icoon bestempelde, potjes. Eentje voor de vakantie, eentje voor de schoonheidsspecialiste, eentje voor kleding en ga zo maar door. Maar weet je hóe onhandig deze zijn wanneer je geen smartphone meer hebt? Ik moest tanken. Daar heb ik het potje ‘auto’ voor. Maar waar ik normaalgesproken op het tankstation het bedrag overmaak nadat ik mijn auto heb gevuld, moest ik dit nu op voorhand al doen (ja, gelukkig dacht ik hier aan en stond ik niet dom te kijken bij de kassamedewerker). Alleen daar volgt het stappenplan: laptop pakken, naar de bankieren site, ergens uit het achterste vakje van mijn bureaulade een random reader tevoorschijn toveren en vervolgens honderd keer een signeercode opvragen. Waar je druk mee kunt zijn. Het ‘ff dit, ff dat’ is er wel af. Alles vraagt een extra stap én een laptop. Een avondje naar de bioscoop? Laptop. Snel een mailtje checken? Laptop. Het voordeel ervan is dat ik doelgericht te werk ga. Ik ben me bewust waarvoor ik mijn laptop pak en zodra ik dat afgerond heb, leg ik mijn laptop weer weg. Met algoritmes heb ik deze week dus niet te maken gehad.

Uw berichtgeheugen is vol

Wat?! Ja, ik las het goed. Uw berichtgeheugen is vol. Het was vrijdag 6 februari toen ik deze melding voor het eerst ontving. Ik was me er niet van bewust dat dit een probleem was. Die paar SMS- berichten van de afgelopen vijf dagen zullen toch niet zo veel geheugen innemen? Toch wel. Daar baalde ik wel even van. Ondanks dat het probleem snel is verholpen door berichten te verwijderen, is dit wel iets waar ik rekening mee moet houden. Want vol betekent ook: geen ruimte voor nieuwe, inkomende berichten. Ieder nadeel heeft zijn voordeel; het houdt mijn berichtenbox wel overzichtelijk. Daarnaast betekent het ook dat mensen om mij heen me per SMS vinden. Dat stelt wel gerust. Niet iedereen was namelijk op de hoogte van dit idee. Het scheelt dat iedereen die mij persoonlijk wil appen, de melding ‘In mijn dubmphone era. Heb je me nodig? Bel/SMS’ ontvangt. Een tip wanneer je zelf de overstap overweegt. Oh, en dan direct nog iets. Houd er rekening mee dat je contacten niet op je simkaart staan en dus niet overgezet worden. Kleine tip van iemand die dit niet wist en vervolgens alle nummers over moest schrijven op papier. En dat zijn er veel.

Het buitenbeetje

Ik voel me een uitzondering, een buitenbeentje. Niemand om mij heen gebruikt een Nokia en dat maakt me automatisch ‘anders.’ Mijn felroze telefoontje zorgt voor vele, mooie gesprekken (daarover volgt een andere post), maar valt ook heel erg op. En daar heb ik wel eens spijt van. Zo stond ik in onze plaatselijke supermarkt met mijn geschreven boodschappenlijstje. Ik dacht voorbereid te zijn, maar had de gezamenlijke rekening niet gecheckt (hallo spaarpotje boodschappen). Dus ik kon twee dingen doen: ervan uitgaan dat er voldoende saldo op de rekening stond en gewoon afrekenen, of mijn vriend bellen om te vragen of dat daadwerkelijk zo was. Nu denk ik graag drie stappen vooruit, dus om een eventuele, beschamende situatie te voorkomen, ging ik voor die laatste. Ik betrapte mezelf erop dat ik naar een leeg gangpad liep en daar mijn vriend belde. Ik wilde niet dat mensen mijn telefoon zagen. Mensen die mij kennen weten waarom ik dit doe. Mensen in de plaatselijke supermarkt niet. Voor het eerst schaamde ik me en voelde ik me echt een buitenbeentje. Heel stom, maar wel waar.

Deze week heb ik me nog één keer vaker het buitenbeentje gevoeld; in de klas. Ik studeer journalistiek en iedere vrijdag moet ik naar school. Deze vrijdag stond audio- visueel centraal. Ik wist dat we moesten filmen en monteren dus nam ik de tablet mee. Eenmaal in de klas, bleken alle wachtwoorden verouderd en duurde het voor mijn gevoel uren voordat de nodige app op mijn tablet stond. Vervolgens kon ik de geschoten beelden niet ‘ff’ delen met mijn groepsgenoten via WhatsApp, maar moest dit via allerlei omwegen op de mail. Dit vond ik vervelend, niet praktisch en het voelde alsof ik de klas ophield. Na deze schooldag was ik voor het eerst klaar met mijn telefoon. Er spookten verschillende vragen door mijn hoofd: waarom doe ik dit eigenlijk? Word ik hier nu blij van? Antwoord op die laatste vraag heb ik nog niet, maar daar ga ik de komende tijd achter komen.

De vermoeidheid slaat toe

Ik weet niet of het met mijn dumbphone te maken had, of dat het andere redenen had, maar vanaf de dinsdagmiddag was ik moe. Echt moe. Volgens een artikel van het RTL nieuws, kun je afkickverschijnselen van sociale media vergelijken met afkickverschijnselen van alcohol of drugs. Vermoeidheid is er hier één van. Ondanks de vermoeidheid, sliep ik niet beter. Ik lag juist veel wakker en kwam moeilijk in slaap. Dat vond ik gek, want als je ook maar één keer het verband tussen slaap en je smartphone opzoekt, is dit overal negatief. Ik verwachtte dus een week van heerlijke, volle uren slaap en uitgerust wakker te worden, maar dat viel tegen. Deze vermoeidheid heeft tot ongeveer zaterdagochtend geduurd. Vanaf toen merkte ik dat ik scherper was, opgewekt en erg productief. Alsof ik eerst door de vermoeidheid heen moest om dit te ervaren. Ik werk gerust uren achter elkaar aan schoolopdrachten, neem de tijd om een boek te lezen of binge-watch ongestoord een hele serie op Videoland weg (over productiviteit gesproken 😉). Ik merk dat ik begin te wennen aan een smartphonevrij leven en langzaam nieuwe gewoontes creëer. Maar ook daarover later meer.

Was de eerste week dus een week van rozengeur en maneschijn? Nee, zeker niet. Maar ondanks wat tegenslagen, ben ik nog wel te spreken over mijn smartphonevrije bestaan. Ik ben productiever, heb meer tijd en ervaar meer rust. Wat de reacties om mij heen zijn? Dat lees je aankomende woensdag! En heb je vragen? Leuk! Laat ze gerust achter en ik kom erop terug 😊