Deel 1: Drie maanden zonder smartphone

Het moment is daar: ik leef drie maanden zonder smartphone. Pretty proud. Drie maanden waarin mijn ‘nieuwe normaal’ is ontstaan, maar ook drie maanden waarin ontzettend veel is opgevallen. Waarin ik volledig achter mijn keuze heb gestaan en waarin ik de roze Nokia echt wel eens heb vervloekt. Dus, lieve jij, ik neem je mee in mijn evaluatie. En ja, dit wordt een lange tekst. Nu probeer ik natuurlijk jouw verpeste spanningsboog wat op te rekken, maar geen zorgen: ik verdeel de evaluatie in meerdere delen. Zie hier deel één van mijn smartphoneloze leven.

I’ve got a confession to make..

Druk op zoek naar een kortingscode (waarom meer betalen als het ook minder kan) kom ik op een Instagram-pagina terecht. Een half uur later zit ik niet meer op de Instagram-pagina met de code, maar scroll ik door mijn gemiste for you page. Ja, via de laptop. En ja, ik was blijkbaar nog altijd ingelogd. Het begon leuk: ik had zo’n twee maanden aan content gemist dus zag eerst alleen foto’s van de mensen om mij heen. Skivakantieplaatjes, carnaval en vooral veel blije gezichten. Nee, ik heb niets geliked en nee, ik heb geen verhalen bekeken. Waarom? Ik voelde me een indringer op de socials dus wilde onzichtbaar blijven.

Nu gaat mijn project over de smartphone, niet per se over de socials, maar daar zit natuurlijk een zijden draadje tussen. De reden dat ik uren op mijn smartphone scrollde, was social media. Het voelt dus een beetje illegaal. Alsof ik nu een prediker ben van smartphonevrij en dus social-vrij leven. En alsof ik nu de afspraak heb verbroken. Ik weet beter, want ik heb zelf de regels opgesteld, maar toch. Goed. Hoe ging het verder?

Ik belandde in het algoritme van de influencers. Eén van hun had een nieuw huis op Ibiza gekocht. Laten we het een villa noemen. En liet precies zien met welke (dure) meubels ze het huis inrichtte. Eén van hun liet haar nieuwe sportroutine zien voor haar eigenlijk al perfecte lichaam. En één van hun nam haar volgers iedere dag mee in haar reis door Azië. Begrijp me niet verkeerd: dit is geen post waarin ik influencers wil afvallen. Ook zij werken hard en zijn trots op hun successen, want dat is wat we delen, nietwaar? Dus nee, zeker geen haat die kant op. Maar, ik merkte dírect het effect op mezelf. Nu zat ik niet in de meest gunstige periode als vrouw (iykyk) dus dat hielp niet mee. Maar, waar ik mezelf twee maanden lang niet kon vergelijken, ging deze radar x100 aan. Moest ik niet wat meer sporten? Zou ik ooit kunnen reizen met een hypotheek? Pfoeh, mijn kledingkast.. daar hangt ook geen enkel leuk kledingstuk meer in.. En ga zo maar door. Eén half uur op Instagram zorgde voor een avond vol onzekerheden. En dat had ik voorheen blijkbaar iedere dag.

Voordat ik nu word afgeschreven als een onzekere miep die niet tegen successen van anderen kan: dat is niet het geval. Wat ik de afgelopen tijd namelijk heb gemerkt, is dat het mij juist motivatie geeft wanneer ik met mensen in gesprek ben over hun carrière, hun doelen en noem maar op. Ik zit nu zelf in een periode waarin ik mag (en moet) gaan knallen voor mijn eigen carrière. Gesprekken met anderen helpen daar zó bij. Dus, wat maakt het dat ik me op de socials wel vergelijk? Ik denk omdat ik het verhaal van die andere niet ken. Het lijkt allemaal ‘makkelijk’ te gaan, terwijl ze misschien keihard hebben moeten knokken om te staan waar ze staan. Dus de trend waarin ook de andere kant van het perfecte leventje naar voren komt, is voor mensen zoals ik heel fijn om te zien.

Mij wél bellen

Whatsapp, ik mis je. Ik mis het snel in contact zijn, ik mis de familie- en vriendinnenapps, ik mis het delen van foto’s, ik mis het beeldbellen: ik mis het allemaal. Ja, zelfs de spraakberichten en de twintig ongeopende gesprekken. Iets waar ik gewoon niet aan kan wennen, is het enkel kunnen sms-en. Het duurt ontzettend láng, ik kan nergens goed op ingaan en voordat ik het weet is het geheugen weer vol. Zucht.

Daarnaast voel ik me zo’n diva. Mensen nemen de moeite om me te sms-en wat écht ontzettend lief is. Maar zodra ik een bericht open met enkel de hoe-is-het-met-je-vraag, voel ik me direct gefrustreerd. Ik wil je echt mijn hele levensverhaal toesturen, maar dan ben ik over drie dagen nog bezig. Laatst kwam een vriendin met de perfecte oplossing. We moesten even snel schakelen wie langs wie kwam voor een feestje. Zij stuurt vervolgens een optie a en een optie b toe, want ‘dan hoef je niet zo lang te typen.’ Per-fect.

Het is gewoon een feit dat Whatsapp een grote rol in de communicatie speelt. Ik zie lang niet alle mensen die ik liefheb iedere week. Ja, het samenzijn is juist het moment om lekker bij te kletsen en daarom ook heel waardevol. En nee, je mist eigenlijk geen onderwerpen, maar die komen soms wat later bij je terecht. Maar, toch verlang ik ook weer naar dat snelle contact hebben tussendoor. Zo was mijn vriend op vakantie: het is gewoon niet leuk om dan bijna niets van elkaar te horen. Oké, dan bellen we sneller en het wordt allemaal wel besproken bij thuiskomt. Maar toch, het is gewoon anders. Of dat je wél even die foto kan doorsturen (en ontvangen). De switch van een smartphone naar een Nokia is me echt wel meegevallen, maar Whatsapp. Dat is de app die ik het meest mis.

Oh, en trouwens, vriendlief wil mij ook weer terug op WhatsApp. Niet alleen om up-to-date te blijven, maar ook zodat hij alle uitnodigen niet meer aan mij hoeft te vertellen. Want dat gaat soms nog wel een beetje mis.. 😉

Tot hier gekomen? Go you! Gaat goed met je spanningsboog. In het volgende deel lees je over het gevoel van veiligheid, een uitzondering en mijn ‘nieuwe’ gewoontes. Zie je later xx