Deel 2: Drie maanden zonder smartphone

Heb je deel 1 van mijn drie-maanden-moment al gelezen? Lekker bezig! Oh, nog niet? Lees die dan eerst even. Ik ga verder over veiligheid, hobby’s en the fear of missing out.

Let’s talk about safety

Iets wat ik heb ontdekt: mijn smartphone gaf me een veilig gevoel. Noodnummers die je met enkele, snelle drukken op de knop bereikte en je locatie die vervolgens direct bekend was. Nu ben ik geen zoek-mijn-IPhone-type, maar stuurde ik soms wel mijn locatie door als ik bijvoorbeeld alleen naar huis fietste. Of, misschien ken je het wel, je staat ergens te wachten, er hangt een wat grimmig sfeertje en dus doe je maar alsof je erg druk bezig bent op je smartphone. Ik ben vast niet de enige. Maar ja, ik ben een beetje bang dat een roze Nokia andere aandacht trekt…

Hobby’s

‘Hey Sam, met al die tijd over, wat doe je daar eigenlijk mee?’ Ja, ik zou willen zeggen dat ik een talent op de piano blijk te zijn, dat ik iedere week een boek uitlees, dat ik nu makkelijk tien kilometer ren en dat mijn huis volledig is opgeleukt door alle do-it-yourselfs. Maar eerlijk? Ik heb nog niet echt een nieuwe hobby. En dat valt me na drie maanden zonder smartphone best tegen.

Oké, ik heb twee beste pillen van boeken uitgelezen. Dat deed ik voorheen alleen op vakantie, dus dat is al een winst. Ik ben erg fanatiek gestart met het bakken van zuurdesembrood, maar doe er op dit moment alles aan om mijn starter weer tot leven te krijgen. En ja, ik schrijf natuurlijk hier op Substack, dat is eigenlijk wel een nieuwe passie geworden. Maar goed, een échte nieuwe hobby? Nee, die heb ik nog niet. Wat niet is, kan nog komen?

En ohja, ik schreef dat ik zocht naar nieuwe prikkels. Vooral die eerste week was ik echt van alles aan het doen om maar bezig te zijn. Ons huis was spik en span, want zodra ik ook maar iets kon doen, deed ik het. Dat is wel afgezwakt (helaas). Waar ik eerder op mijn smartphone ging scrollen, kan ik nu soms ook gewoon even ‘zitten.’ Wel rust in ‘t koppie, niet per se rust in ons huis.

FOMO

FOMO, is dit nog een ding? Bij mij niet in ieder geval. Vorige week was het natuurlijk Koningsdag. Nu is dat in het dorp waar ik woon niet zomaar een dag. Nee, noem het eerder een koningsweek. Een soort kermis (en nee, geen attracties, maar inderdaad een tentfeest), maar dan in het oranje. Altijd gezellig, altijd met een vertrouwd clubje vrienden en vriendinnen. Toch kon ik voorgaande jaren wel eens twijfelen. Moeten we niet een keer ergens anders heen? Pakken we ook een keer een festival, een stadsfeest of een kleedjesmarkt mee? Deze twijfels kwamen voornamelijk door mijn vriendin social media. Sta je net lekker met je plastic beker in de lucht mee te zingen op Ein Prosit, zie je op Instagram een ontzettend leuk stadfeest op je tijdlijn voorbijkomen. Hmm, had ik toch niet daar moeten zijn? Ook al schiet de gedachte één seconde door mijn hoofd, toch is die er geweest.

Nu? Nu heb ik er geen last van. Het cliché is waar: ik ben meer in het moment. Ik zie de rest toch niet, dus waarom niet genieten van waar ik ben? Dit geldt natuurlijk voor alles, niet enkel voor Koningsdag. Voor ieder feestje, koffietje, shoppingsessie of avondje op de bank. Ik heb enkel mezelf waarmee ik me kan vergelijken. Dat is best lekker moet ik zeggen.

Drie maanden verdienen drie blogs, toch? En ja, de tussentijdse conclusie bewaar ik natuurlijk voor het einde. In deel drie lees je hoe ik tot nu toe naar de Nokia kijk als oplossing voor mijn smartphonegebruik. Ben je benieuwd? Klik op de knop en mis niets 😊