Ik wil mijn smartphone terug

Daar zit ik, in een overvolle trein in de ochtendspits. Naast mij iemand die geniet van de vrolijke deuntjes van Snollebollekes die net te hard uit zijn oortjes komen. Eén iemand leest een boek, verder zie ik alleen maar ogen naar schermpjes staren. Ik bedenk me wie mij kan helpen als ik flauwval. Mijn hartslag zit in mijn keel, ik weet niet waar ik heen moet en alles in mij wil die telefoons afpakken en zelf gebruiken. Waarom doe ik dit? Waarom heb ik geen smartphone? Ik heb hem nú nodig. Maar dan ook echt nú.

Photo by Michal Balog on Unsplash

Ken je dat gevoel?

Ken je dat? Dat gevoel dat je hartslag omhoogschiet door dat ene appje, of in mijn geval dat ene mailtje, dat je binnenkrijgt? De welbekende kan ik je bellen- of heb je het al gezien-berichtjes. Zodra ik deze ontvang, draait mijn hoofd overuren. Ik analyseer direct de afgelopen dagen, weken en maanden om erachter te komen wat dat berichtje kan zijn. In de trein gebeurde iets soortgelijks. Ik opende mijn laptop, ging naar mijn mail en zag daar ‘Sam! Heb jij een link naar het interview?!’ Hartslag op 180.

Het verhaal van mijn eerste publicatie

Nu moet je weten dat ik een interview heb gepitcht bij het Algemeen Dagblad. Wist ik dat het interview die dag werd geplaatst? Vaag. Ja, ik kreeg de dag ervoor een telefoontje voor een laatste detailvraag en kreeg daarbij te horen dat het stuk waarschijnlijk werd geplaatst. Maar wat is waarschijnlijk? Later op de avond ontving ik de definitieve bevestiging in mijn mailbox, maar aangezien ik die alleen kan zien via mijn laptop, had ik deze mail gemist. Nou goed, het interview was dus zeker geplaatst. En hoe. Al zat ik, onwetend, in de trein naar school toe. Totdat ik mijn laptop opensloeg en dat ene mailtje las.

Waarom ik toen direct mijn smartphone wilde? Zie maar eens snel te schakelen met je laptop en enkel een Nokia in de trein. Het enige wat ik wilde, was dat artikel inzien. Hoe stond het in de krant? Hoe werd het afgebeeld? Alle doemscenario’s spookten door mijn hoofd. Ja, het is een luxe dat er wifi is in de trein, maar waarom niet bij NS?! De mail las ik in de ene trein, ik stuurde er mails met acties uit, maar vervolgens kwam de overstap naar de andere trein. Dus daar zit ik, zonder toegang tot het internet, met mijn hartslag in mijn keel te wachten totdat ik op Centraal aankwam. En maar hopen dat ik daar een krant zou vinden..

Het verlossende antwoord

Die krant? Die vond ik niet op het centraal station. Ergens een best zorgwekkend idee dat deze uit de schappen verdwijnen, ergens heb ik in alle stress misschien ook niet goed genoeg opgelet. Maar gelukkig, daar was die, dat ene zinnetje waardoor alle stress als de sneeuw voor de zon verdween, dat ene verlossende sms’je op mijn knalroze Nokia: ‘Wat is het gaaf geworden!’ En dat was het ook.

Die dag zelf heb ik enkel en alleen op een roze wolk van euforie geleefd. Het interview stond in meerdere kranten en werd zelfs bij Goedemorgen Nederland aangehaald. Mijn eerste, officiële publicatie was een feit. Maar de dag had ook een keerzijde, want niet alleen die ochtend heb ik mijn smartphone gemist, ook die dag zelf had ik hem graag willen gebruiken. Weet je nog dat ik schreef over het delen van successen? En dat ik niet kon concluderen of het nu goed of slecht is om al je successen altijd maar te delen? Nou, die dag had ik het heel graag gewild. Ik wilde mijn beste vriendinnen facetimen met de krant in mijn hand, ik wilde een foto kunnen maken van mijn eerste publicatie en ik wilde de lieve appjes die aan mij werden gericht lezen in de verschillende groepsapps. Maar het kon niet. Ja, er werden sms’jes gestuurd en er werd gebeld, maar zoals je weet vindt mijn berichtgeheugen meerdere berichten minder leuk. En ja, de momenten waarop ik het mijn vrienden en familie in het echt vertelde, waren zo ontzettend fijn. Waarschijnlijk met meer voldoening dan met een appje. Maar in deze uitzonderlijke situatie voelde ik me beperkt. En oké, enkel voor het delen van mijn geluk is dit niet het ergste probleem, maar voor die machteloze situatie in de trein? Ik hoop dat ik die niet meer hoef mee te maken.