Hoe ik door mijn zuurdesembrood bewust werd van mijn gedrag op de socials
Sinds enkele maanden heb ik een nieuwe hobby: zuurdesembroden bakken. Ja, ik ben zeker geïnfluenced door Veggilaine een haar starter Desem Derulo. Dagen achter elkaar sta ik in de keuken mijn starter te voeden, de beste temperatuur in huis te zoeken en maar te controleren of de starter nu wel een keer verdubbeld is. Toen ik begon, bakte ik de perfecte broden. Ik begreep niet waar iedereen zo moeilijk over deed, als je het recept volgde, dan kon er toch niets fout gaan? Tot twee maanden terug, toen ging het helemaal mis. Broden bleven plakken, het werd ene bende en die starter? Die kromp eerder in elkaar dan dat die steeg. Waar zijn de snelle, makkelijke en korte tips van Veggilaine als je ze nodig hebt..
Photo by Ben Stein on Unsplash (binnenkort hopelijk foto’s met mijn eigen camera, lees vooral verder waarom ;))
Nee, deze post gaat niet over het snelle algoritme dat ik mis, maar over hoogtepunten. In plaats van dat ik de starter in een hoekje zette en doorging met mijn leven, bleef ik oefenen. Dat proces van vallen en opstaan bleek succesvol; mijn starter steeg, ik had een heerlijk brood en bakte van de discard ook dé perfecte zuurdesem American pancakes. En ja, ik was best een beetje trots. Zie het als het scoren van de winnende goal in de laatste minuut of als het moment waarop het vormen van een blaadje in je cappuccino eindelijk is gelukt. Dat voelt als een succesmoment toch? Of geluksmoment of hoogtepunt, hoe je het ook wil noemen. Dus met die perfecte pannenkoekjes voor mijn neus grijp ik naar mijn telefoon om even een snap te maken en te delen met mijn vriendinnen. Dat gaat zonder smartphone natuurlijk niet lukken. Dus stond ik daar, alleen in de keuken, met overheerlijk eten voor mijn neus en enkel mezelf waarmee ik die blijdschap kon delen.
De socials staan vol hoogtepunten; en ik doe er net zo hard aan mee
Ik heb meerdere momenten gehad waarop ik iets vast wilde leggen en wilde delen met mijn socials. Wees niet bang, niet alleen tijdens het bakken van broden, maar juist ook samen met vriendinnen, familie of na een lekkere workout. Blijkbaar is dat iets wat in mijn systeem is gekropen. En, zoals je zo ondertussen gewend bent, ben ik daarover gaan denken. Ergens is het natuurlijk best een gek fenomeen; je eten delen, je prestaties delen en eigenlijk vooral alles wat goed gaat maar op de socials pushen. Niet gek dat het lijkt dat iemand het perfecte leven leeft; mijn huilgezicht zie je ook niet op je tijdlijn voorbijkomen (oké, misschien alleen op Snapchat). Maar, ik kan niet ontkennen dat ik dit af en toe mis. Het is leuk om jouw geluk, succes of blijheid te delen. Je bent ergens trots op, dus waarom zou je het niet doen? Dit hoeven geen grote dingen te zijn, ik doel hiermee bijvoorbeeld ook al op een foto van mijn nieuwe Puma sneakers naar mijn moeder. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd, toch?
Naast het zelf te delen, vind ik het ook leuk om dit van mensen om mij heen te ontvangen. Een nieuw record met hardlopen? Go you. Lekker op vakantie en aan het genieten van het zonnetje? Heerlijk! Een foto van mijn nichtje met alle lieve kaartjes om haar heen? Tuurlijk wil ik die zien. Heel specifiek he? Misschien hoefde ik die, met dank aan vriendlief, niet aan me voorbij te laten gaan. Het is gewoon een manier om van elkaar op de hoogte te blijven. En ja, dan zijn het misschien voornamelijk de succesmomenten die je ziet, maar dan weet je in ieder geval nog iets. Tegenwoordig zit bijna iedereen om mij heen in zijn of haar werkende leven. Zie dan maar regelmatig af te spreken met elkaar. Daar komende de agenda’s weer. Fijn, we kunnen allemaal op 8 november!
Mijn jaarboekenverzameling
Nu moet je weten dat ik iemand ben van de jaarboeken. Vanaf 2018 heb ik ieder jaar in een fotoboek vastgelegd. Mijn vakantie naar Bali, het afstuderen, mijn drieëntwintig diner, het eerste paasontbijt in het nieuwe huis van mijn zus en ga zo maar door. Alles is vereeuwigd, zoals mijn oma dat altijd zo mooi zei. Gelukkig is zij dat ook.
Wat ik ermee wil zeggen, is dat ik dus wel van foto’s hou, dat maakt misschien dat ik het leuk vind om ze te delen en krijgen. Ik baal dan ook ontzettend dat ik geen goede camera heb op mijn Nokia én geen Whatsapp heb om foto’s naar elkaar te sturen. Hoe ga ik nu mijn jaarboek vullen? Dat weet ik niet. Al probeer ik een oude, digitale camera van mijn ouders aan de praat te krijgen, maar dat mag nog niet lukken..
Mijn conclusie is dat ik niet goed in conclusies ben
Goed, aan de ene kant is het een gek fenomeen dat alles vastgelegd en gedeeld moet worden. Maar aan de andere kant is het een manier om je blijdschap met elkaar te delen. Wederom dus dubbel. Wat ik wel merk, is dat ik de content van mensen die ik niet ken (sorry Veggilaine) niet zozeer mis. Ik heb daarnaast ook echt minder tot geen last van FOMO, omdat ik het gewoon niet zie. En ik merk ook dat wanneer je samen bent, je momenten nu meer met elkaar bespreekt. Zo was mijn vriend laatst op skivakantie. Nee, die week zelf was het echt niet leuk om weinig contact te hebben. Ik kreeg zelfs even een foto van een witte berg en strakblauwe hemel naar mijn werktelefoon gestuurd.. Maar vervolgens, bij thuiskomt, sta je hier samen wel langer bij stil. De fotogalerij kwam langs en werd even doorgenomen. Dat doet me denken aan vroeger, toen ik met mijn wegwerpcamera de vakantie naar de camping in Zeeland vastlegde en deze printjes vervolgens thuis aan opa en oma kon laten zien. Heel kneuterig, maar zo leuk. Dus ja, ik wil je foto´s wel direct zien, maar vind het misschien leuker dat je wacht tot we elkaar spreken. Ik wil je blijdschap op het moment zelf delen, maar we kunnen hier later ook bij stilstaan. Misschien heb je het in de gaten: ik kom er niet uit. Maar ja, het scheelt dat je me toch geen foto kan sturen..