Valsgespeeld
Zo stil mogelijk verschuif ik de keukenstoel. Ik stap erop, heb in de ene hand dubbelzijdig tape, in de andere een tros ballonnen. Onze woonkamer wordt een groot kleurenfestijn. Vlaggetjes, slingers, ballonnen. Niets te gek. De met waterverf gemaakte kaart droogt op tafel. Ondertussen pak ik de cadeaus in en vervolgens schrijf ik een lieve tekst. Op naar bed.
Ons verjaardags-ritueel. Althans, mijn ritueel de avond voor mijn vriends verjaardag. Zo ken ik er meer: haal ik iedere eerste dag van de kermis een chocospek bij Luilekkerland, fluisterde ik iedere avond welterusten-lekker-slapen-tot-morgen-ik-hou-van-jou in het oor van Storm (de hond van mijn ouders, sorry vriendlief) en stuur ik iedere vakantie een video van het verblijf in de gezinsapp. Shit.
Zie je jezelf al zitten? Lekker plekje hoor.. :)
‘Hi MTV, welcome to my crib’
‘Hey, mag ik jouw telefoon?’ ik steek mijn hand uit naar mijn vriend. Tijd voor een roomtour van de chalet nu alles nog netjes is. Snel is de MTV Cribs-waardige video klaar voor de familieleden. Terwijl ik het filmpje verstuur, betrap ik mezelf. De smartphone van mijn vriend blijft een smartphone. Maar, uitzonderingen daargelaten, toch?
Oké, écht offline betekent natuurlijk ook geen video in de gezinsapp. Enkel een sms onder de 160 tekens met ‘wij zijn goed aangekomen.’ Punt. Ik heb gespijbeld. Argh. Ik zou willen dat het niets met me doet. Vind het erg dat het wél wat met me doet. Waarom kan ik niet vijf dagen wachten, langsgaan bij de fam en dan de kamer laten zien? Waarom moet dat per direct? Misschien omdat ik het persoonlijker vind, dat ik iets meer moeite in het aankomstberichtje stop, dat ik mijn blijheid direct wil delen? Ik kan mijn vinger er niet op leggen, behalve dat het mijn ‘normaal’ is, mijn onbewuste routine waar ik nu opeens wel bewust van ben. Jij? Welke onbewuste, online routines heb jij?
Digital nomad era
Met mijn roze laptop onder mijn arm loop ik naar de receptie. Sportlegging, warme trui en jas aan: klaar om de wifi van het campingterras te plunderen. De enige plek met verbinding. Sorry, maar ik voelde helemaal een vibeje. Daar zat ik, oortjes in, theetje naast me op tafel en mijn lieve klasgenoot op mijn beeldscherm.
In onze mailbox kwam de feedback op de reportages. Voorheen had ik waarschijnlijk ‘ik snap het niet, wat bedoelt hij hier nou weer mee’ geappt. Nu planden we een Teams-afspraak in om de feedback te bespreken. We maakten dat ene uurtje op die woensdagochtend vrij om achter de laptop plaats te nemen en elkaars stukken van 2500+ woorden te redigeren. Geen over en weer ‘ge-app’ (woordenboek), maar één gepland moment. Hierdoor was ik niet mijn hele vakantie met school bezig. Oké, ik lieg als ik zeg dat het niet in mijn achterhoofd speelde, maar de cortisolpiekjes door de groepsapp bereikten mij niet. Vacation mode on.