Scrolldrang in Luxemburg
‘… forgive my northern attitude, oh, I was raised on little light.’
Noah Kahan klinkt door de smartphonespeaker van vriendlief. Zijn zwarte, Franse bakkie brengt je moeiteloos van A naar B, maar de B van bluetooth kent die niet. We zijn onderweg naar de camping van vrienden in Luxemburg. Als passenger princess luister ik naar de teksten, staar ik naar de groene landschappen, maar verveel me eigenlijk kapot. Lange tijd is het weggebleven, uit mijn systeem bijna, maar nu is de drang weer terug. Gewoon even die nutteloze reisuren voorbij laten gaan. Op zoek naar witte sneakers, een bikini voor de zomer en daarbij dan ook meteen een nieuwe sportroutine: ik heb scrolldrang.
Onze heerlijke plek op een zonnig moment tussendoor. Gemaakt met mijn eerste officiële aankoop sinds de dumphone: een digitale camera. Daarover later meer.
De dikke Van Dale
Scrolldrang, verscrollen: ik kan een nieuw woordenboek beginnen. Waarom zijn deze woorden nog niet erkend in de Nederlandse taal? They should be. Maar goed, die scrolldrang, die kwam op meerdere momenten terug. Niet alleen in de auto, maar ook in de chalet wanneer mijn vriend how to bake the best pizza- filmpjesaan het kijken was op Youtube, wanneer het gezelschap om mij heen hun socials checkte en wanneer ik gewoon even niets te doen had. Eigenlijk enkel tijdens mijn wachtstand: voor mijzelf loze momenten die ik voorheen opvulde met scrollen. Nog een woord voor het woordenboek.
Thuis heb ik mijn routine wel gevonden. Ik verveel me niet snel dus die wachtstand komt niet vaak voor. Heb ik een half uur niets? Dan kijk ik een stukje Down the Road, tik ik een nieuwe blogpost weg of voed ik mijn zuurdesem (jaja, de hobby is back). Ik verzin wel iets. Die scrolldrang blijft thuis uit. Maar, op een andere locatie waar ik nog geen lokkende prikkels kan verzinnen, tja, dan komt de niet-zo-maar-misschien-toch-wel-verslaving weer terug. En dat zelfs na drie maanden.
Uitgesteld plezier
Offline is the new luxury. Ik zie de gouden letters op het glas van de kobaltblauwe kaars nog staan in mijn slaapkamer bij mijn ouders. In de tijd van de home is where the heart is en in dit huis wordt gelachen, geknuffeld, gekookt en noem alle andere liefkozende begrippen maar op,kocht ik de kaars omdat ik vooral de kleur mooi vond (ik kan het me ook niet meer voorstellen). Nu, lijken die sierlijke letters misschien wel meer waar te zijn dan ooit.
Voor mijn gevoel ben ik op de camping voor het eerst sinds mijn dumbphone-project écht offline geweest. Geen laptop op de keukentafel die stiekem meerdere keren per dag opengeklapt wordt, geen wifi-verbinding in de chalet en geen televisie waar de streamingsdienst Videoland onder de sneltoets staat. Als kind ging ik met de fam ieder jaar kamperen. Wel de caravan-met-compleet-ingerichte-voortent-variant van kamperen, maar hey, we stonden op een grasveld. Ik weet nog dat ik na twee weken op de klapstoel Uno spelen, uitkeek naar een middag thuis op de bank Totally Spies kijken. Voor het eerst in jaren ervaarde ik dat gevoel weer. Dit keer geen Totally Spies, maar de intussen opgespaarde afleveringen van mijn favo series. Normaalgesproken kijk ik die lekker op een kleiner schermpje weg, nu wachtten ze thuis op me. In Luxemburg was ik echt schermloos. En ondanks dat ik me daardoor soms verveelde, voelde het eigenlijk heel goed.
Terwijl ik het filmpje verstuurde, betrapte ik mezelf. De smartphone van mijn vriend blijft een smartphone. Maar, uitzonderingen daargelaten, toch? - Misschien was ik toch niet helemaal offline in Luxemburg: lees het in mijn volgende blog.
Het inspirerende vuurtje heeft de verhuizing gered. Oké, gedegradeerd tot buitenkaars, maar ik zet hem vanavond toch even op tafel. Geen little light voor mij, maar een knisperend vlammetje, warme temperatuur en ontspannen offline moment met de leukste chauffeur van Nederland. Wanneer was jij voor het laatst offline?