Van tech-nek naar QR-code. Van QR-code naar lief zijn voor elkaar

Mijn eerste maand zonder smartphone zit erop. En eerlijk? Het was eigenlijk helemaal niet zo spannend. Er zijn me veel dingen opgevallen, maar ook veel dingen langs me heengegaan. Er zijn veel besefmomenten geweest, maar er was ook veel onwetendheid. Hoe heb ik deze tegenstrijdigheden ervaren?

De maatschappij is niet smartphonevrij

Als me één ding echt is opgevallen, is het dat de maatschappij volledig is ingericht om de smartphone heen. Niet gek, want zo ongeveer iedere volwassen inwoner van Nederland beschikt over een smartphone. Het is verweven in ons dagelijks leven. Kom je even niet op dat ene woord? Wacht, ik zoek het direct op. Was je in een leuk koffietentje? Nee, ik beschrijf de plek niet, maar laat je een foto zien. Denk ook aan QR-codes. Een link van een website? Nee, scan het zwart wit geblokte vierkantje en je vindt de site wel. Wil je je studieschuld, pensioen of iets anders overheids-gerelateerd bekijken? Scan de QR-code en log vooral in. Nu weet ik dat je voor dat laatste een andere optie kan gebruiken, maar is het niet bijzonder dat we dus eigenlijk van iedereen verwachten dat hij of zij een smartphone heeft? En heb je deze niet? Dan is het aan jou om de oplossing te vinden.

Ik vind dit tegenstrijdig. Het is niet gek, want het overgrote deel van de populatie beschikt over een smartphone dus dan richt je je daar ook op. Logisch. Maar, als je weet dat de eerste IPhone in 2008 zijn intrede maakte in Nederland, is het dan niet bizar hoe erg onze maatschappij ingericht is op de smartphone binnen nog geen twintig jaar? En dan vinden we het vervelend dat er mensen zijn die zich er geen raad mee weten, niet direct begrijpen hoe de smartphone werkt of er geen hebben. En geloof me, ook ik heb wel eens gedacht; zo moeilijk kan het toch niet zijn? Al ervaar ik nu hoeveel extra stappen ik moet zetten om hetzelfde resultaat te bereiken als wanneer ik mijn smartphone zou gebruiken. En die extra stappen zijn véél onlogischer dan die ene druk op de knop (of moet ik zeggen; die ene tik op je scherm). Dus de volgende keer wanneer iemand om je heen, een voorbijganger op straat of een collega op werk de smartphone niet begrijpt, kunnen we dan afspreken dat we diegene geduldig uitleggen wat hij of zij moet doen?

Tech-nek

Ik ontken niet dat ik heb getwijfeld om dit te delen. Maar, ik heb afgesproken dat ik eerlijk ben, dus dan hoort dit erbij. Als er één apparaat belangrijk is geworden nu ik geen smartphone meer heb, dan is het mijn laptop. Heel toevallig is deze ook roze, verbaast het je? Waar mijn laptop hiervoor enkel en alleen diende voor school, is het nu mijn toegangspoort tot het internet. Lekker retro-vibe. Bankieren, Google (Maps), Youtube, LinkedIn, webshops en natuurlijk Substack, zijn zomaar enkele tabbladen die openstaan. Oftewel, ga na wat je op je smartphone doet en vervang dat voor een internetpagina. Nu is dat helemaal prima. Mijn laptop pak ik met een gericht doel en sluit ik af zodra het doel behaald is. Dus ja, scrollen is echt verleden tijd. Maar, een goede houding blijkt belangrijker dan gedacht. Vaak staat mijn laptop op de keukentafel. Geen afgestelde bureaustoel, bijpassende muis of los toetsenbord dus. Dat heb ik gemerkt. Waar ik geen kramp in mijn duim meer heb door de scrollende kilometers, heb ik nu een vastzittende schouder. Jawel. Vind ik dit beschamend? Zeker. Voor mijn werk zit ik ook veel achter een laptop dus de verklaring is misschien een te lange, slechte houding? Zeg het maar. Gelukkig was dit enkel de tweede week, maar wel iets om op te letten voordat ik straks met een tech-nek rondloop.

388887778 5552664 4433*3

Ja, weet jij wat er staat? Voor een zin van drie woorden moet ik vierentwintig tekens indrukken. Nu doe ik dat met alle liefde, maar ontken ik niet dat ik er ook knetter chagrijnig van kan worden. Wat. Duurt. Dat. Lang. Ondanks dat ik me aan 160 tekens heb te houden, kosten sms’jes moeite om te typen. Nee, ik heb het toetsenbord nog niet geautomatiseerd. Dus, als je tips hebt hoe ik sneller kan typen, dan hoor ik dit graag. Misschien begrijp je nu waarom berichten praktisch worden. Geen uitgebreide verslagen over hoe het gaat, maar enkel ‘Vanavond sporten 19 u?’ Zoals je in mijn vorige blog hebt gelezen, wachten updates nu tot het moment dat je elkaar ziet. Ja, ik vond dit toen leuk. En ja, het contact wat je hebt, is persoonlijker. Maar, ik merk dat ik het moeilijker begin te vinden. Dat ik toch behoefte krijg aan die updates. Dat ‘even snel’ van elkaar op de hoogte zijn, is zó lang zo normaal geweest. Nu is dat helemaal weg. En ja, het voelt als een grotere drempel om die updates te vragen per sms. Ik weet niet waarom dat zo is, maar ik weet wel dat ik het mis. Ik mis die ene foto van je nieuwe outfit, ik mis dat spraakbericht van drie minuten en ik mis je dronken filmpjes vanuit de après-ski. Komt het omdat het ‘nieuwe’ van de Nokia er nu af is? Begint het nieuwe gewoontes creëren op dit moment? Zeg het maar, maar ik vind het jammer dat er voor mijn gevoel veel langs me heengaat. Aan de ene kant weet ik het niet, omdat ik het niet zie. Aan de andere kant voelt het nu wel zo en ben ik er nog niet zo goed uit wat ik daarvan vind.

De socials

Likes, reacties en aantal weergaven? Ze houden me niet meer bezig. Oké, niet op mijn sociale media. Ik mag hierop inloggen via mijn laptop. Dan doel ik voornamelijk op Instagram (Snapchat is geen optie, Whatsapp mag ik nog even niet gebruiken en ooit was ik al zo verstandig mijn TikTok te verwijderen). Het grappige is dat ik hier nog geen behoefte aan heb gehad. Ja, via dit platform blijf ik juist up-to-date van de laatste foto’s, maar voornamelijk van mensen die mijn algoritme op me afstuurt. Niet zozeer van de mensen om mij heen. Mijn grootste schermtijdfactor was Instagram Reels. Nu is dat volledig weg. Ik ben benieuwd hoelang ik dit blijf ontwijken. Al kan ik me voorstellen dat dat lang gaat duren. Want heel eerlijk? Achter je laptop scrollen is toch veel minder lekker dan languit op de bank met een schermpje in je hand? Dat laatste heb ik trouwens wel eens gemist. Vooral wanneer ik loze tijd heb, wanneer ik mezelf in de weg zit of wanneer ik moet wachten, ja, dan heb ik wel eens de behoefte aan gewoon even dom scrollen. Maar verder? Eigenlijk niet. Dan zijn er echt andere apps die ik meer mis, maar dat vertel ik in mijn volgende blog :)