Hoe ik navigeer door mijn smartphoneloze leven

Klakkeloos kopiëren is iets wat ik probeer om niet te doen. Zie ik een leuke outfit? Ik pas het net een beetje aan naar mijn eigen stijl. Hoor ik een mooi liedje? Ik pas het nummer aan op mijn eigen stem. Nee, grapje, I wish. Er is alleen één ding waarbij ik zéker aan klakkeloos kopiëren doe. Ik wijk niet af, gooi er niet mijn eigen sausje overheen, maar neem alles letterlijk aan van die al-tijd vriendelijke stem. Over welke stem ik het heb? Die van mijn navigatie.

Even wat voorkennis

Weet je nog dat ik schreef dat ik andere apps echt meer mis dan sociale media? Nou, hier komt dus direct een van de grootste nadelen van mijn dumbphone: ik heb geen navigatie meer. Ik zou willen zeggen dat ik het niet nodig heb, dat ik de weg wel weet, zo de auto instap en overal naartoe rijd. Maar dan doe ik mezelf echt beter voor dan dat ik ben. Zo stond ik enkele maanden geleden nog vast op een stenen bult. Zo’n ding op de weg dat aangeeft dat er alleen tractoren mogen rijden. Sorry papa. Wel gek hoor, want mijn navigatie zei toch echt dat ik linksaf moest. Goed, dan weet je hoe erg het is.

Ik heb met mezelf één regel afgesproken. Misschien is het valsspelen, maar voordat ik vele boze gezichten krijg omdat ik bij iedere werkafspraak te laat ben doordat ik de weg niet weet, mag ik tijdens werk de navigatie van mijn werktelefoon gebruiken. Wees gerust, er zijn genoeg momenten waarop dit dus niet geldt en ik zonder navigatie op de plaats van bestemming moet aankomen.

Schoolreisje

Eén van die momenten was een schoolbezoek aan het Financieel Dagblad en BNR in Amsterdam. Sorry, maar van de Achterhoek naar Amsterdam zonder navigatie? Mij niet gezien. Hoe leuk het uitje dan ook mocht zijn, het waren de zenuwen die de overhand namen. Ik zag mezelf al zitten met de route uitgestippeld op een kaart, perfect voorbereid en dan toch opeens een omleiding tegenkomen. Nee, ik kreeg al bijna een paniekaanval bij het idee. Optie auto viel dus snel af. Gelukkig was er een tweede optie. De optie waar je met je coffee-to-go plaatsneemt op de blauwe stoel, dagdromend uit het raam kijkt en enkel oplet op de juiste overstap; de trein. Hoe relaxed het ook klinkt, vergis je niet, ook de trein kent nadelen zonder smartphone.

9292

De laatste jaren kun je op één hand tellen hoe vaak ik met de trein ben weggeweest. Ik studeerde dichtbij huis, dus enkel de bus was genoeg. Vervolgens kocht ik in het eerste jaar van mijn grote-mensen-baan een auto en werd dat babyblauwe blikje mijn vaste vervoersmiddel. Je kunt er dus vanuit gaan dat ik het spoorwegennetwerk even goed ken als het wegennetwerk zelf. Maar ach, gelukkig is er de app 9292, daarmee komt iedereen op de juiste plek terecht. Juist. Dáármee wel. Maar dat ging natuurlijk niet nu mijn smartphone ingenomen is. Hoe ik dit heb opgelost? Met een opgevouwen memoblaadje in mijn portemonnee. Lekker old school.

Misschien heb je al in de gaten dat ik graag het zekere voor het onzekere neem. Zo zat ik dus de avond voor vertrek achter mijn laptop en zocht ik mijn route op. Ik schreef exact uit op welk perron ik vertrok, waar ik aankwam, wat het eindstation was en zelfs de tijden klopten precies. Waar je druk mee kunt zijn. Al was ik er toen nog niet. Want hoe kom ik van Amsterdam Amstel bij het Financieel Dagblad? Moet ik dan nu ook straatnamen onthouden? Nee, er is een makkelijkere oplossing: Google Streetview. Het gele poppetje op mijn scherm liep dezelfde route als die ik de volgende dag zou lopen. Wat kon er nu nog misgaan?

Niets. Er ging niets mis. Ik was overal op tijd, er was geen vertraging en ik kon zelfs lekker werken in de trein. Maar ik besefte me wel iets. Ik had alle doemscenario’s uitgedacht. Wat als ik wél vertraging zou hebben? Wat als ik een verkeerde trein nam? Wat als mijn telefoon uitviel en ik dus niet meer kon bellen? Het antwoord: dan had ik altijd mijn laptop nog. Iedere trein, ieder station; overal is wel wifi. Het zou dus wel goedkomen. En misschien klinkt de laptop voor jou ook als de logische oplossing, maar is dat wel zo? Is de oplossing eigenlijk niet ‘dan vraag ik het wel even?’ Stom he? Ik ben zo gewend altijd de mogelijkheid te hebben om iets zelf uit te zoeken. Het is zo normaal geworden dat dat schermpje mij de oplossing biedt. Iemand om de weg vragen? Ik kan me niet eens herinneren wanneer ik dat voor het laatst heb gedaan, eigenlijk niet eens óf ik de weg wel eens heb gevraagd. Dus ik ben benieuw: wanneer was voor jou de laatste keer dat je de weg vroeg? En nee, het antwoord ‘aan mijn navigatie’ telt niet.

Van klakkeloos kopiëren naar meer zelf proberen

Ik merk dat ik voor verre afstanden en/of onbekende plekken dus sneller naar de trein neig. Eigenlijk echt voor mijn eigen rust. Grappig is wel dat ik ontdek dat ik de Achterhoek beter ken dan gedacht. Zo vaak zette ik uit pure automatisme mijn navigatie aan. Even voor de zekerheid of om te zien hoe laat ik aankwam. Nu merk ik dat ik door het volgen van de borden en gewoon het gebruiken van mijn herinnering de weg ook prima weet. Ja, ik neem soms een omweg, maar ik ben veel bewuster van waar ik rijd. Ik let beter op en ben actiever in het verkeer aangezien ik het werk (de route) echt zelf moet doen. Het klakkeloos kopiëren van dat blauwe pijltje is dus voorbij. Komt er ooit een TomTom in mijn auto? Die kans is groot. Voor nu doe ik het nog even met mijn eigen kennis. En ik voel me best trots wanneer dat lukt. Dus papa, als je leest: er is nog hoop.