Dus, wat is jouw reden om een smartphone te blijven gebruiken?
We zitten tegenover elkaar aan tafel. Vol ongeloof staren twee grote ogen me aan nadat ik het plan van mijn Nokia heb verteld. ‘Ik krijg het al benauwd wanneer ik er aan denk. Nee, dat zou ik echt niet kunnen.’ Grappig, want de zin ‘dat zou ik echt niet kunnen,’ heb ik de laatste tijd ontelbare keren gehoord. Iedere keer met een andere reden of zelfs bijna met een verantwoording. Mij ben je niets verschuldigd. Ik begrijp het zelfs. Toch ben ik benieuwd, zouden wij mensen het echt niet kunnen? Leven zonder smartphone?
Altijd wel iets
Ik ben geen moeder. Dus nee, ik kan niet beoordelen of de app van de opvang of van de basisschool onmisbaar is. Wel is het voor velen de reden waarom zij hun smartphone echt niet kunnen missen. Of werk, ook die reden hoor ik vaak voorbij komen. Nu moet ik eerlijk bekennen; ik heb een werktelefoon. Dus ja, die reden begrijp ik volkomen. Het is lastig om in al je werkaccounts te komen zonder authenticatie-apps of om van al je klanten/collega’s te vragen om jou te sms-en in plaats van jullie normale ‘app’-gesprekken te voeren. Al zie ik hier een kans: gebruik je smartphone als werktelefoon en de dumbphone voor privégebruik. Zo ben je direct van werkappjes in je weekend af. Twee vliegen in een klap.
Nu denk ik dat je altijd wel iets kunt bedenken om de stap niet te maken, ook al zou je dat willen. Is het niet de app van de opvang, dan is het wel je bankieren app. Is het niet je bankieren app, dan is het wel DigiD, je navigatie of je agenda. Trust me, mensen maken je graag bewust van datgene wat je gaat missen. En nu is het ook zo, de smartphone maakt veel dingen makkelijker. Dat is iets waar ik zeker achter ben gekomen, maar voor alles is een oplossing. Vóór de geboorte van de smartphone deden mensen het toch ook zonder?
Herkenning
Wat me het meest op is gevallen? Dat er niemand tegen me heeft gezegd dat ze de struggle met de smartphone niet herkennen. Geen enkel persoon gaf aan de smartphone en de daarmee verloren tijd geen probleem te vinden. Of het werd niet naar me uitgesproken, dat zou nog kunnen. Dit vind ik bijzonder, want als we allemaal het probleem ervaren, waarom houden we het dan samen in stand? Aan de ene kant willen we niet de hele dag bereikbaar zijn, maar aan de andere kant geeft het idee van onbereikbaar zijn een benauwend gevoel. Zo sprak iemand deze tegenstelling letterlijk uit. Ze vertelde me dat ze bereikbaar wilde zijn voor de oppas van haar dochter. Foto’s of filmpjes die ze doorgestuurd kreeg, konden haar dag maken. Maar, in nog geen twee zinnen later, gaf ze aan een slechte ‘app-er’ te zijn, gesprekken bleven openstaan en beantwoordde ze pas laat. Nee, dat continu bereikbaar zijn, vond ze maar niets. Heeft dit dan iets met bereikbaarheid te maken of juist met prioriteit? En trouwens, ik ben niet eens onbereikbaar. Per sms of bellen kun je me prima te pakken krijgen. Ja, het kost wat meer moeite en misschien komt er een beetje belangst om de hoek kijken, maar onbereikbaar? Dat ben ik niet.
Gespreksstof nodig?
Wat zeker is gebleken, is dat de smartphone een goed gespreksonderwerp is. Mede door de herkenbaarheid, maar natuurlijk ook doordat iedereen een smartphone heeft. Ik merk in gesprekken met mijn vriendinnen en andere leeftijdsgenoten dat het eindeloze scrollen vooral als een probleem wordt gezien. Voor de een doordat ze zichzelf gaan vergelijken met het perfecte plaatje, voor de ander doordat er opeens uren voorbij zijn gevlogen zonder dat ze dit in de gaten hadden. Ik vind het dus ook niet gek dat de dumbphone onder jongeren populairder is geworden. Zo schrijft de Telegraaf dat de vraag naar de CAT B35 met 435 procent is gestegen op het tweedehandsplatform Refurbed. Als ik het gesprek aanga met de generatie die niet is opgegroeid met smartphone, merk ik dat je mooie gesprekken krijgt over ‘terug naar toen.’ Zo ben ik laatst op mijn geheugen en op de borden naar de opleiding in Utrecht gereden (een hele overwinning voor iemand die nog nooit zonder navigatie de Achterhoek uit is geweest). Eenmaal in de klas vertelde ik hier trots over en besprak ik met klasgenoten hoe zij dit deden vóór de smartphone. De een kocht een kaart van de stad waar zij ging studeren en tekende daarop precies uit hoe ze naar haar vriendinnen moest fietsen. De ander zei thuis op het internet de route op te zoeken en herkenningspunten te noteren zodat ze een richting had om heen te gaan. En als ze er niet uitkwamen? Dan vroegen ze de weg. Zo simpel was het.
Live-influencer
Mag ik mezelf een influencer noemen? Geintje natuurlijk. Maar twee mensen om mij heen zijn geïnspireerd om over te stappen op een dumbphone. Hoe leuk! Nu is mijn vriend één van deze twee mensen. En dat hij een dumbphone wil gebruiken, maakt me ergens wat zenuwachtig. Dit heeft alles te maken met eigenbelang (ik geef het niet graag toe), maar daarover in een ander blog meer. Verder gaf ook iemand aan een dumbphone aan te willen schaffen voor onderweg en de smartphone voor thuis te houden. Zo ben je bijvoorbeeld op een terras lekker in het moment en kun je thuis gebruikmaken van de gemakken van je smartphone. Slim! Ik heb het de afgelopen tijd zo vaak gehoord: ‘Zo knap, maar ik zou het niet kunnen.’ Of: ‘Het lijkt me heerlijk, geen smartphone meer,’ en vervolgens direct een tegenargument. En nee, ik weet niet of ik dit volhoud of dat ik uiteindelijk weer terugga naar een smartphone. Maar ik ben blij dat ik het probeer. Zo groots is het niet. Dus, twijfel je? Test het gewoon eens uit. Ik denk namelijk niet dat wanneer je terugkijkt op je leven, je stilstaat bij alle get ready with me- video’s of dat je dat ene opgeslagen recept nog weet uit de what I eat in a day van je favoriete fitfluencer. Want zeg eens eerlijk, heb je dat recept überhaupt weleens gemaakt?