You've got mail

Het is al laat op de avond. Buiten is het donker, koud en nat. Ik doe de lampen in de keuken uit en loop langs de eettafel waar mijn laptop staat. Een kleine twijfel gaat door mijn hoofd. Eigenlijk moet ik naar bed, maar ik krijg de neiging om nog even mijn laptop te pakken en de mail te checken. Iets wat ik vaker doe nu ik geen smartphone meer heb. Niet per se laat op de avond, maar wel even die controle. Dus ik schuif mijn stoel naar achteren, neem plaats en klap de laptop open. Nog voordat ik gewend ben aan het felblauwe licht, zie ik het direct; de allereerste mail. En nee, niet zomaar een, de allereerste mail van mijn lieve penvriendin vanuit Midden-Amerika.

Contact buiten Europa

Nee, ik ben niet naar een platform gegaan waarop ik mezelf heb voorgesteld en de oproep tot een penvriendin heb geplaatst. Blijkbaar bestaat dit, erg leuk wel, maar ondanks mijn smartphoneloze-leven voel ik deze behoefte nog niet. Wie is dan wel mijn penvriendin? Nou, dat is mijn lieve vriendinnetje die een prachtige reis maakt nu ze haar studie heeft afgerond. Ontzettend leuk en gaaf, maar al snel kwam de vraag: hoe houd je contact met iemand buiten Europa? Ja, euh.. Dáár had ik dan weer niet aan gedacht voordat ik dit begon. Om een beetje context te geven; we zagen elkaar zeker niet iedere dag, maar we hadden wel veel contact. Was het niet in een spraakbericht van minstens vijf minuten dan belden we wel op de weg van werk naar huis. Geen onderwerp bleef onbesproken. Maar, nu ik geen Whatsapp meer heb, is dit geen optie. En bellen en sms’en buiten Europa zorgt voor een groot kostenplaatje aan beide kanten. Omdat ze aan het backpacken is, wordt brieven versturen erg lastig (iets met niet op één locatie zijn). Dus, na even creatief denken, kwam al snel het idee: we houden elkaar op de hoogte per mail. En hoe afstandelijk dat misschien klinkt, hoe leuk dit daadwerkelijk is.

Nieuwe boekenserie?

Op dit moment lees ik het eerste boek van de serie De Zeven Zussen. Naast dat ik het heerlijk vind dat ik weer de tijd neem om lekker te lezen, doet dit me zó denken aan het contact wat ik nu met mijn penvriendin heb. Verander mijn laptop voor een brief, het felblauwe licht voor kaarslicht en de eettafel voor een donkerhouten secretaire en we leven opeens weer een eeuw geleden. Oké, een mail is natuurlijk direct binnen, terwijl die brieven waarschijnlijk weken de tijd nodig hadden om aan te komen, maar zie je het al voor je? Ik wel. Ik die hier met pantoffels, een dikke trui en een warme deken mijn levensupdates geef. Zij die geniet van de zon, blauwe luchten en prachtige bezienswaardigheden terwijl ze aan het typen is. Misschien wel een nieuwe boekenserie waard?

Geluksmomentje

Je kunt je vast wel een moment bedenken wanneer je zó lang naar iets uitkeek en het werkelijkheid werd. De blijheid die je voelde en het enthousiasme dat door je lijf stroomde. Dit gevoel komt in mij naar boven wanneer ik haar mails ontvang. Ik weet nooit wanneer, waarover en hoeveel er in de mail staat. Wanneer ik haar naam tussen alle sale just got bigger en buy now or cry later- mails zie staan, komt er direct nieuwsgierigheid omhoog; wat gaat ze vertellen, wat heeft ze meegemaakt. Heb je dit gevoel ook bij een continue stroom aan appjes? Ik minder. Voor mij voelt dat normaler, ‘even snel’ en praktischer. Terwijl ik nu de tijd neem om echt even voor de mail te gaan zitten (ook een goede weekevaluatie voor jezelf kan ik vertellen). Het zijn nu één of twee updates per week en deze komen altijd onverwacht. Tuurlijk, even ongestoord bellen of een spraakbericht waarin je alle details bespreekt, mis ik zeker. Al is dit voor nu gewoon geen optie. Ben ik het mailcontact daardoor aan het romantiseren? Misschien wel. Maar dat blijf ik dan ook lekker doen. En wat nog leuker is? Binnenkort hebben we onze eerste Teams-afspraak gepland. Dus dat ongestoord bellen? Dat komt zéker goed.