Deel 3: Drie maanden zonder smartphone

Ik hou wel van de Nokia, ik hou niet van de Nokia, ik hou wel.. De witte blaadjes van het madeliefje gaan één voor één door mijn vingers. Gaan we verder of scheiden onze wegen? Een vraag die de afgelopen tijd veel door mijn hoofd spookte. Drie maanden zonder smartphone zitten erop. Plak ik er nog drie bij aan?

Wat een tijd

Mensen nemen een sabbatical van drie maanden of in die negentig dagen train je voor een Hyrox. Drie maanden is eigenlijk echt lang. Al voelde dit niet zo. Ik ben wel gewend aan de Nokia en ja, ik ervaar zeker voordelen. Zo slaap ik beter. Voorheen werd ik standaard één keer in de nacht wakker voor een toiletbezoek, dat heb ik niet meer. Tuurlijk, slechte nachten zitten er nog tussen, maar over het algemeen pak ik die acht uur zeker mee (ik las dat je slaap bijhouden nu ook een trend is?). Oh, en ben ik ergens mee bezig, dan is dat wat ik doe. Ik heb geen afleiding. Werk is werk, school is school. Voor alle werkgevers: stimuleer je personeel vooral om over te gaan op een Nokia, bof jij even. Dat principe trek ik trouwens ook lekker door met het kijken van series. Een avond de Bachelorette bingen? Geen probleem. Mijn spanningsboog gaat goed de laatste tijd. Al komt een serie aan één stuk kijken zo ongeveer niet meer voor, aangezien ik nu bij ben. Tegenwoordig kijk ik weer uit naar de donderdagen voor de nieuwe afleveringen en is het me zelfs een keer gelukt om Wie is de Mol op zaterdagavond om half negen te kijken. Who am I?

De smartphone kan ook leuk zijn

Toen ik met het project startte, gaf ik de smartphone van veel dingen de schuld: mijn verspilde tijd, het altijd zien van een perfect plaatje, continue bereikbaar zijn en ga zo maar door. En oké, ik ben best blij dat ik daar geen last meer van heb, maar de smartphone heeft ook gewoon zijn fijne, leuke kanten. Het is fijn dat je altijd een camera op zak hebt, het is leuk dat je direct in contact staat met de mensen om je heen, het is handig om Tikkies te versturen (ik ben en blijf een echte Nederlander).

Gewoon, gewoonst, gewoonte..

Met een gemiddelde schermtijd van drie uur per dag kan ik mezelf geen smartphoneverslaving opleggen, maar er is me iets anders heel duidelijk geworden. Dat las je al in de blog over mijn eerste dag zonder smartphone. Ja, ik had inderdaad maar één dag nodig voor deze conclusie: het draait allemaal om gewoontes. Je smartphone is eigenlijk een soort tik. Moment van verveling? Smartphone. Moment van verplaatsing? Smartphone. Wachten? Smartphone. En ga zo maar door. Als je op al die momenten dat dopamineprikkeltje zoekt, is het niet gek dat je die steeds meer nodig hebt. Daarnaast zijn de apps natuurlijk zo gespecialiseerd om jou die prikkel keer op keer te geven, waardoor je opeens weer uren kwijt bent. Welkom bij de infinite scroll.

Naast dat het om gewoontes draait, heb ik mezelf ook wat beter leren kennen. Een van die dingen is dat ik blijkbaar gevoeliger ben dan ik dacht voor het vergelijken van mezelf met anderen. Op de socials lijkt het gras altijd groener, alles kan beter en alles kan mooier. Hebben we net body positivity omarmd, gaan we weer terug naar graatmager. Heb je een handtekening gezet onder je negen tot vijf, moet je naar Bali om je side hustle te starten, want hallo: je bent toch de baas over je eigen leven? Iedereen laat het perfecte plaatje zien, het plaatje dat jij ook moet hebben. Maar laten we eerlijk zijn, doen we niet allemaal maar wat? Is het leven niet juist leuk doordat het niet in een plaatje past? Ik denk van wel. En dat vind ik misschien wel de mooiste opbrengst van de Nokia tot nu toe.

Leven zonder smartphone: het dus kan echt. Maar is het altijd fijn? Nee, dat is het niet. Het laatste blaadje van het madeliefje vertelde mij: Ik hou van de Nokia. Dus lieve mensen, ik ga nog even door. Want over dit onderwerp ben ik nog lang niet uitgepraat.