'Even' een avond naar de bioscoop
In onze voorraadkast ligt een bakje met veel waarde. Zo’n bakje dat we eens in de zoveel tijd uit de kast halen om de balans weer op te maken. Voornamelijk na iedere mijlpaal, want dan stapelt de inhoud zich weer op. Zo ook deze keer. En wat vond ik tussen alle papieren of plastic kaarten? Jawel. Een bioscoopbon.
Even een avondje naar de bioscoop. Ik vind het heerlijk. Lekker relaxen in de lederen loungestoel, twee uur lang ongestoord dom kijken en genieten van de net te grote bak zoete popcorn. Of ja, totdat er opeens zo’n stukje maïs in zit, weet je wel: eerst breek je bijna een stuk kies af en vervolgens heb je dat korreltje in je mond. Wat doe je dan? Slik je hem door en hoop je dat het niet vast komt te zitten in je slokdarm? Of probeer je zo onopvallend mogelijk dat korreltje tussen je vingers te stoppen wanneer je doet alsof je je mond afveegt? En nee, kom nu niet aan met: ik weet echt niet wat je bedoelt, hoor. We weten het allemaal.
Ik dwaal af. Waar ik heen wil: wat een onderneming is een biosbezoek zonder smartphone. Sorry, maar je moet eerst een volledig stappenplan volgen wil je überhaupt aan een kaartje komen. Als mijn vriendinnen de kaartjes halen, moeten zij mijn bioscoopbon hebben en hun rekeningnummer sturen. En een foto van de bon sturen, dat gaat natuurlijk niet. Als ik alle kaartjes haal, kan ik de bon inzetten, maar kan ik vervolgens geen tikkie sturen (ik ben en blijf een Nederlander). Dan zouden mijn vriendinnen ook met een rekeningnummer zitten. De oplossing: apart bestellen en hopen dat er niemand binnen die ene minuut denkt: ‘hey, ik ga naast dat gereserveerde eentje zitten op rij 14.’ Gelukt.
Pfoeh, pfoeh. Is dat zoveel werk? Nou, ik ben er nog niet. Mijn QR-code kan niet gescand worden via een schermpje, maar moet ik printen. Afstemmen wie er rijdt, gaat normaal via de groepsapp. Nu kreeg ik een mededeling (best prettig 😉). Eenmaal bij binnenkomst was het zo rustig dat we door mochten lopen. Leuk, dat geprinte a4’tje in mijn tas.
Oké, lekker overdreven natuurlijk. Maar zo zie je maar weer hoe gemakkelijk een smartphone een avond naar de bios maakt. Zelfs tijdens de film kon je de QR-code op de menukaart scannen, je bestelling doorgeven en de medewerkers kwamen het persoonlijk naar je toe brengen (weg concentratie, hallo dopamineprikkel). Door de film Reminders of Him vergat ik de extra stappen volledig en genoot ik van de beelden én het bij de balie gehaalde, bakje popcorn. Die heb ik die avond bij thuiskomst netjes via een rekeningnummer aan mijn vriendin terugbetaald. Alles voor een avondje naar de bioscoop.