Meiden, ik mis jullie
Geen smartphone hebben, betekent ook dat je geen Whatsapp hebt. Nu zijn Whatsapp en ik niet altijd de beste match. Bij meerdere mensen om mij heen sta ik bekend als een slechte ´apper.´ Berichtjes krijgen direct reactie of pas twee dagen later en er staan minimaal tien gesprekken open terwijl deze in mijn hoofd al beantwoord zijn. Dus nee, ik kan niet zeggen dat ik de ontploffende groepswhatsapps mis, maar ze blijken wel handiger dan gedacht. Want hoe spreek ik nu af met mijn Hyrox-genootjes? Of hoe bereik ik nu meerdere vriendinnen in één keer? Het antwoord op die laatste vraag? Niet.
Flexibiliteit
Dat ik geen smartphone meer heb, dat is mijn keuze. Niet de keuze van de mensen om mij heen. Terwijl deze mensen zich ook zeker moeten aanpassen. Als je contact met mij wil, moet je mij bellen of sms-en. Ik ben mij ervan bewust dat mensen voor mij dat stapje extra moeten doen. Dat vind ik wel eens lastig; ík heb een idee bedacht en anderen zijn hier de dupe van. Ik leg hen iets op waar ze niet per se om hebben gevraagd. Al bleken mijn zorgen onnodig; snel stroomden er allerlei sms´jes binnen. Of om wat af te stemmen, of om gewoon weer eens een sms´je te sturen. Want heel eerlijk, hoelang heb je dat al niet meer gedaan? Wat heb ik toch lieve, flexibele mensen om mij heen. Uitnodigingen blijven komen, sportmomentjes worden gepland en een klasgenoot houdt mij op de hoogte van belangrijke lastminute updates uit de groepsapp. En dat op haar eigen voorstel, over flexibiliteit gesproken.
Vriendlief
In een vorige blog schreef ik dat mijn vriend ook over wil op een dumbphone. En heel eerlijk? Dat benauwde me. En dat heeft alles te maken met eigenbelang (nee, daar ben ik niet trots op). Kijk, mijn vriend is mijn toegang tot Whatsapp. Of laat ik het zo zeggen; tot onze familie-apps. Sinds kort ben ik trotste tante van mijn lieve nichtje. Maar foto’s? Die komen niet over op een dumbphone. Gelukkig draait mijn vriend af en toe zijn scherm naar mij zodat kan ik dan meegenieten van het mooie plaatje. Daarnaast zaten mijn vader en zus op het moment dat Femke Kok goud pakte op de 500 meter in Milaan. Een fantastisch moment, toch? Ik bedoel, hoe hebben ze dat beleefd? Wat gebeurde er in het stadion? Ook dat kreeg ik met een schuin oog mee door de familie-app. Ik ben bang dat wanneer mijn vriend hier ook geen onderdeel meer vanuit maakt, we écht onder een steen leven. Daarnaast krijgt hij af en toe berichten doorgestuurd die voor mij bedoeld zijn. Heel vervelend voor hem, maar ik begrijp dat dit voor anderen soms praktischer is. En tuurlijk, wanneer hij wil overstappen dan moet hij dit lekker doen. Ik kan de voordelen heel erg aanraden en gun hem deze ook zeker. Maar, toch vind ik het ook bijna spannend. Hoe gaat het dan met familie-apps of apps van onze vriendengroepen? Daar komen we binnenkort misschien wel achter.
Voor- en nadelen
Je kent het wel; je bent aan het werk, aan het sporten of eindelijk even niets aan het doen en je ontvangt net dat éne appje dat je stress-level x10 laat gaan. Voor mij was dit vaak het geval met de groepsapp van school. Net op de momenten dat ik niet aan een opdracht kon werken, kwam er een belangrijke vraag voorbij. Best lekker dat dat nu langs mij heengaat. Ik merk dat het contact wat ik heb, veel praktischer wordt. Zo plannen vriendinnen en ik nu sneller een moment in en kletsen we dan wel lekker bij. Het klinkt cliché, maar het is wel waar; doordat ik de updates op Snapchat of de spraakberichten in de groep niet meekrijg, hebben we elkaar meer nieuws te vertellen. Ook dat vind ik zeker een van de voordelen. Maar, ik zie lang niet al mijn vriendinnen of familieleden iedere week dus een bijpraatmoment laat soms even op zich wachten. Doordat ik beperkt kan antwoorden, stuur ik niet snel het welbekende ‘Hey, hoe is het met je? Lang niet gesproken!’-berichtje. En ja, dat maakt wel onzeker, want reik ik dan wel genoeg uit? Ben (en blijf) ik genoeg betrokken? Op momenten met deze gedachtes kan ik de eindeloze spraakberichten en het snelle contact echt wel eens missen. Maar, ik weet zeker dat wanneer ik ze zie, we genoeg hebben om over te praten. En stiekem is dat veel leuker. Toch?